Φυσικά, αυτό ειπώθηκε από εμένα χωρίς καμία πραγματική σχέση με τον Γκάι Μπαντάς, αλλά παρ’ όλα αυτά, συγγνώμη και συγχώρεση, συγχώρεση και συγγνώμη. Χρησιμοποιώ τον χώρο που μου δόθηκε εδώ για να ζητήσω συγγνώμη από την κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ, από τους φιλάθλους της μετριοπαθούς ομάδας από την Ιερουσαλήμ, Χαποέλ Ιερουσαλήμ, καθώς και από όποιον ένιωσε προσβεβλημένος από τη ακατάλληλη και προσβλητική μου δήλωση, ακόμη κι αν ειπώθηκε σε στιγμή έντονης φόρτισης, στο ποδοσφαιρικό στάδιο της Νετάνια, κατά τη διάρκεια του αγώνα της Χαποέλ Ιερουσαλήμ την περασμένη Παρασκευή. Η δήλωση απευθυνόταν σε έναν από τους παίκτες και φυσικά του ζητώ συγγνώμη και προσωπικά.
Δεν έχω καμία πρόθεση να κρυφτώ πίσω από ερμηνείες του λεγόμενου ποδοσφαιρικού ιδιώματος. Αυτή η δήλωση δεν έπρεπε να ειπωθεί και γι’ αυτό ζητώ ειλικρινά συγγνώμη.
Ακυρώνει μια προσωπική συγγνώμη την επαγγελματική κριτική;
Ωστόσο, αυτή η συγγνώμη δεν μειώνει την επαγγελματική μου κριτική. Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει το περιστατικό της σκληρής σωματικής ώθησης εναντίον του αρχηγού της ομάδας στον αγωνιστικό χώρο. Είναι δύσκολο να κατανοήσει κανείς γιατί το τεχνικό επιτελείο της Χαποέλ Ιερουσαλήμ δεν αντέδρασε άμεσα. Σε οποιαδήποτε ομάδα μια τέτοια συμπεριφορά είναι απαράδεκτη, πόσο μάλλον σε έναν σύλλογο όπως η Χαποέλ Ιερουσαλήμ.
Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για έναν παίκτη που σκόραρε μόνο με πέναλτι να τρέξει προς την κερκίδα για να αντιμετωπίσει έναν φίλαθλο, αντί να συνεχίσει το παιχνίδι και να προσπαθήσει να κερδίσει τον αγώνα.
Έλαβα επίσης κριτική από φίλους για τις δηλώσεις μου προς τους παίκτες. Σύμφωνα με αυτούς, ένας φίλαθλος πρέπει να στηρίζει την ομάδα του σε κάθε περίπτωση. Η άποψή μου είναι διαφορετική. Δεν κατακρίνω έναν παίκτη για κακή απόδοση όταν καταβάλλει τη μέγιστη προσπάθεια. Αντίθετα, ένας παίκτης που κατά τη γνώμη μου δείχνει έλλειψη δέσμευσης και ακατάλληλη συμπεριφορά στο γήπεδο αξίζει κριτική, όχι άνευ όρων στήριξη.
Η συναισθηματική επένδυση και η αφοσίωση που απαιτούνται από έναν φίλαθλο ποδοσφαίρου είναι τεράστιες. Γι’ αυτό είναι θεμιτό να απαιτείται επαγγελματική συμπεριφορά από τους παίκτες, για τους οποίους το ποδόσφαιρο αποτελεί επάγγελμα και πηγή εισοδήματος. Όσοι δεν ανταποκρίνονται σε αυτά τα πρότυπα δικαίως δέχονται κριτική.
Από αυτό το περιστατικό κρατώ ωστόσο δύο θετικά σημεία. Πρώτον, φαίνεται πως συγκλόνισε και τον ίδιο τον παίκτη και υπάρχει η ελπίδα ότι θα επιστρέψει στο επίπεδο που είχε πριν τη θητεία του στη Χαποέλ Μπεέρ Σεβά, ώστε να βοηθήσει ξανά τη Χαποέλ Ιερουσαλήμ. Δεύτερον, σε όλα τα χρόνια του στη Χαποέλ Ιερουσαλήμ δεν τον είχα δει ποτέ να τρέχει τόσο γρήγορα όσο όταν έτρεξε προς την κερκίδα στον τελευταίο αγώνα. Τώρα που είναι σαφές ότι μπορεί να το κάνει, μένει η ελπίδα να χρησιμοποιήσει αυτή την ταχύτητα για να κυνηγά τους αμυντικούς των αντιπάλων και όχι τους φιλάθλους.
Κάνει λάθος η Χαποέλ Ιερουσαλήμ στο τρέχον μεταγραφικό παράθυρο;
Η κατάσταση στο τρέχον μεταγραφικό παράθυρο δεν είναι ενθαρρυντική. Η πιθανή απόκτηση του Μαυροβούνιου επιθετικού Μάρκο Ρακόνια, μετά από μια απογοητευτική σεζόν στην ΟΦΙ Κρήτης, δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Αναμένεται η προσθήκη ενός ακόμη επιθετικού, μετά την οποία η Χαποέλ Ιερουσαλήμ θα κλείσει το μεταγραφικό παράθυρο.
Ο σύλλογος αποφάσισε επίσης να αποχωριστεί τον Γκόνι Ναόρ, τόσο λόγω της ανάδειξης του Τζον Οτούο όσο και εξαιτίας των υψηλών οικονομικών του απαιτήσεων. Επιπλέον, ο Ίμπεχ Ράνσομ ενδέχεται να μετακινηθεί σε σύλλογο της εθνικής κατηγορίας, προκειμένου να ελευθερωθεί προϋπολογισμός και χρόνος συμμετοχής.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή η μινιμαλιστική προσέγγιση αποτελεί ακόμη ένα λάθος στη σειρά επιλογών που συνοδεύουν τη Χαποέλ Ιερουσαλήμ από την αρχή της σεζόν.
Για τον αγώνα κυπέλλου δεν υπάρχουν πολλά να προστεθούν, πέρα από τη λύπη ότι για άλλη μια φορά φαίνεται πως η απόφαση να εγκαταλειφθεί η διοργάνωση είχε ληφθεί εκ των προτέρων.
