Το πρωί της Δευτέρας, μέσα σε ιδιωτικό παιδικό σταθμό στην περιοχή Ρομέμα της Ιερουσαλήμ, δύο βρέφη περίπου τεσσάρων μηνών βρέθηκαν νεκρά. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, τα παιδιά εισέπνευσαν τοξικά αέρια που εκλύθηκαν από φορητό θερμαντικό σώμα το οποίο λειτουργούσε απρόσεκτα σε κλειστό δωμάτιο. Πάνω από πενήντα βρέφη και μικρά παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, λόγω υποψίας έκθεσης σε τοξικές ουσίες από προσωρινές συσκευές θέρμανσης. Μέσα σε λίγα λεπτά, ένα ήσυχο διαμέρισμα μετατράπηκε σε σκηνή έκτακτης ανάγκης, τα σωστικά συνεργεία κατέκλυσαν τον δρόμο και γονείς σε πανικό άρχισαν να αναζητούν τα παιδιά τους.
Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα, το ιατρικό προσωπικό προσπαθεί να προσδιορίσει την ακριβή αιτία της δηλητηρίασης και οι αρχές εξετάζουν πώς ένας παιδικός σταθμός που φέρεται να λειτουργούσε χωρίς άδεια κατάφερε να δραστηριοποιείται στην καρδιά μιας πυκνοκατοικημένης υπερορθόδοξης συνοικίας. Πέρα από τα τεχνικά ζητήματα θέρμανσης και εξαερισμού, η τραγωδία της Ρομέμα θέτει ένα πολύ βαθύτερο ερώτημα – ποιος επέτρεψε σε αυτόν τον χώρο να λειτουργεί και ποιος αποφάσισε να στείλει εκεί βρέφη.
Πώς λειτουργεί ένας παράνομος παιδικός σταθμός σε υπερορθόδοξη συνοικία;
Η Ρομέμα δεν είναι μια υποβαθμισμένη περιοχή. Πρόκειται για μια παλιά, οργανωμένη και πυκνοκατοικημένη συνοικία, με εκπαιδευτικά ιδρύματα και ισχυρό κοινοτικό δίκτυο. Κι όμως, στο κέντρο της, ένας παιδικός σταθμός φέρεται να λειτουργούσε χωρίς άδεια, χωρίς εποπτεία και χωρίς να πληροί βασικούς κανόνες ασφάλειας.
Σε κλειστές κοινότητες αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό. Η έλλειψη εγκεκριμένων δομών, η βαθιά δυσπιστία προς τις αρχές και η επιθυμία διατήρησης εσωτερικού ελέγχου δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για δομές που λειτουργούν εκτός κρατικής εποπτείας. Η σύσταση ενός γείτονα αντικαθιστά την επίσημη άδεια και η προσωπική γνωριμία παίρνει τη θέση της επαγγελματικής επιθεώρησης.
Όταν οι γονείς στέλνουν τα παιδιά σε παράνομο σταθμό, ποιος φέρει την ευθύνη;
Μαζί με το ζήτημα της άδειας ανακύπτει τώρα και το θέμα της αμέλειας και της ανευθυνότητας. Η χρήση φορητού θερμαντικού σώματος σε κλειστό χώρο με βρέφη, χωρίς επαρκή εξαερισμό και χωρίς επαγγελματική επίβλεψη, υποδηλώνει σοβαρή αποτυχία στην ασφάλεια.
Είναι εύκολο να κατηγορηθούν οι φροντιστές ή οι διαχειριστές, όμως ο ρόλος των γονιών δεν μπορεί να αγνοηθεί. Όποιος εμπιστεύεται ένα βρέφος λίγων μηνών σε δομή που φέρεται να λειτουργεί χωρίς άδεια, χωρίς έγκριση και χωρίς έλεγχο, αναλαμβάνει συνειδητά έναν κίνδυνο.
Σε κοινωνίες όπου όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, η προσωπική εμπιστοσύνη συχνά υπερισχύει των βασικών κανόνων ασφάλειας. Η άδεια αντιμετωπίζεται ως απλή γραφειοκρατική λεπτομέρεια και όχι ως ζωτικό όριο ανάμεσα σε ελεγχόμενες δομές και ανεξέλεγκτους χώρους. Η τραγωδία της Ρομέμα δείχνει πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι αυτή η νοοτροπία.
