Pomiędzy kolejnymi opadami Jerozolima na chwilę wstrzymuje oddech. W połowie grudnia 2025 roku słońce zalewa ulicę Jaffa, przynosząc miastu krótką, ale wyraźną ulgę. Piętnaście stopni Celsjusza, brak wiatru, a po dniach intensywnych deszczy, kałuż, strumieni wody spychających pieszych z chodników oraz porzuconych, podartych parasoli efekt jest natychmiastowy. Mieszkańcy wychodzą na zewnątrz. Jerozolima nie zostaje w domach.
Co dzieje się na ulicy Jaffa, gdy pogoda w Jerozolimie się zmienia?
Zaledwie tydzień wcześniej, podczas burzy Byron, ulice Jaffa, Agrippas, King George i Strauss znalazły się pod wpływem surowego systemu zimowego, który zmusił wszystkich do pozostania w domach. Teraz, zanim wkrótce nadejdzie kolejny front, zgodnie z charakterem „Generała Zimy”, górzysta Jerozolima otrzymuje sezonowy bonus. Płaszcze mogą zostać w szafach, a miasto rusza, by wykorzystać tę przyjemną przerwę.
Na ulicy Jaffa ponownie otwierają się parasole kawiarni. Stoliki wracają na chodniki. Lekka kolej w Jerozolimie pędzi naprzód, wypełniona pasażerami pragnącymi uchwycić każdy ciepły promień. Ludzie spieszą się do sklepów odzieżowych, na pocztę, załatwiają sprawy w ratuszu i urzędach pracy.
Kilka godzin słońca wystarcza, by centrum miasta znów tętniło życiem. Scena przypomina szkolną przerwę poranną, gdy dzieci wybiegają z klas na dziedziniec. Przez moment Jerozolima wygląda tak, jakby wcześniej umówiła się ze słońcem. Młodzi i starsi, osoby dokarmiające gołębie, mieszkańcy poruszający się na wózkach inwalidzkich – wszyscy wychodzą, by cieszyć się tym, co oferuje pogoda. Nawet pliszka, która spóźniła się jesienią, w końcu się pojawia, samotnie spacerując po trawie w pobliżu wejścia do rejonu Bramy Jaffa.
Dlaczego zimowe słońce zmienia nastrój Jerozolimy?
Jest coś w Jerozolimie, co w słoneczny zimowy dzień czyni ją bardziej łagodną. Ostrość konfliktów, presja sezonu grypowego i nieznośne korki zdają się na chwilę łagodnieć. Dźwięki unoszące się z placu Safra, ponad fortepianem ustawionym jako instalacja przez byłego zakładnika Alona Ohela, pogłębiają to chwilowe poczucie harmonii.
To jerozolimskie zjawisko daje szerszy wgląd w izraelską rzeczywistość – kraj żyjący „przerwami”, mistrzowski w wykorzystywaniu momentu, świadomy, że kolejna burza już czeka za rogiem. Samotna pliszka nie jest jedynie znakiem pory roku, lecz symbolem zdolności odnalezienia skrawka spokoju pośród nieustannego ruchu. Przy tych piętnastu stopniach Jerozolima to nie tylko miasto historii, ale miasto ludzi poszukujących jednego ciepłego promienia, który ogrzeje serce, zanim niebo znów się zachmurzy.
Wystarczy wciągnąć aromat gorącej, parującej kawy, wypuścić obłok pary z elektronicznego papierosa, zamienić kilka słów i pożegnać się – do następnego razu.
